GIGA GUEST: De muren van Helga

19-08-2016

Ik vind het altijd een lastig iets: laat je de muren leeg - de muur als schilderij op zich - of hang je er wat tegenaan en zo, ja, wat dan precies en hoeveel en waar? Te weinig is al snel erg kaal, te veel versiering kan de muren op je af laten komen, zeker in een kleine ruimte.
 

 
Ik had geruime tijd een smal schilderijplankje boven de televisie hangen. Naast dat zo’n plankje erg leuk staat, is een ander voordeel dat je steeds wissende exposities kunt creeeren. Naast schilderijen, kun je er bovendien ook kleine accessoires op kwijt. Toen ik de betreffende muur van een andere kleur wilde voorzien en het plankje daarom weg moest, vond ik dat vervolgens zo’n rustig effect hebben, dat ik het uiteindelijk niet terug gehangen heb. De muur boven de tv is sindsdien blanco en dat bevalt me prima. In de keuken hebben we ook een lange wand, die al een poos helemaal leeg is.
 

 
Een grote letterbak (of kleine vakkenkast, het is maar hoe je het bekijkt) kan heel mooi fungeren als groot schilderij. Door niet alle vakken te vullen, hou je het geheel luchtig. Je kunt eindeloos varieren en zo telkens een andere sfeer realiseren. Zo heb ik de kast weleens helemaal ingericht met planten, wat een fijne botanische feel gaf. Ook heb ik weleens een aantal vakken aan de achterzijde van een printje voorzien. Voordeel van zo’n kast is ook dat het zich prima leent om accessoires, schilderijen en plantjes te groeperen, wat een rustiger effect geeft dan wanneer ze door de hele ruimte verspreid staan. 
 

 
Op het moment ben ik verliefd op (kleine) wandbordjes. Ik heb er een aantal bij elkaar gehangen op een klein stukje muur bij de erker, haaks op de wand waar de televisie voor staat. Deze was tot voor kort altijd leeg, maar blijkbaar had juist dit stukje muur wat nodig nu de grote wand van het schilderijplankje was ontdaan.
 

 
 
Een andere recente liefde is die voor vrouwenportretten. Het begon met een afbeelding van Picasso, waar ik in een kringloopwinkel tegenaan liep. Het was liefde op het eerste gezicht. Inmiddels is de verzameling aangevuld met twee prachtige portretten van Sofia Bonati. Een kunstwerkje van Hagar Vardimon, wat ik al langer had, past er perfect bij. Het lijkt me heel mooi om deze lijsten, aangevuld met nog wat andere afbeeldingen, bij elkaar te hangen en zo een fotowand te realiseren, zoals je die veel voorbij ziet komen op bijvoorbeeld Instagram, Pinterest en in de woonbladen. Ik ben er alleen nog niet uit, waar ik ze dan zou willen hangen. Het lijkt me trouwens ook best een klus om de juiste compositie te bepalen.
 

 
Naast de openslaande deuren in de achterkamer hangt een Tomadokastje. Ik vind het een geweldig leuk design. Dit kastje heb ik ook al op heel veel verschillende manieren gestyled. Zo heeft het een tijdje als boekenkast gediend, heb ik er mijn vintage schatten in uitgestald, hebben er meer en minder plantjes in gestaan, etc, etc. Eindeloos varieren, daar hou ik van!
 

 
Bij de eettafel hangt een grote IXXI afbeelding van een kunstwerk van het Rijksmuseum. Het bestaat uit een systeem van losse kaarten die via een ingenieus kruisjessysteem aan elkaar bevestigd zijn. Hoewel ik hem nog steeds mooi vind, is hij ook erg dominant aanwezig en droom ik stiekem over een iets rustigere afbeelding.


 
Tenslotte hangt boven de bank (waar eerder de letterbak pronkte) een tijdschriftenrek. De covers van tijdschriften zijn vaak zo mooi, schilderijtjes op zich, dat het zonde is ze weg te stoppen. Nadeel is dat het soms wat al te druk en chaotisch wordt. Om die reden heb ik er nu mooie, rustige afbeeldingen uit diezelfde tijdschriften voorgezet. Op die manier heb ik toch een beetje een fotowand.
 

 
Al met al ben ik aardig tevreden met de afwisseling tussen ‘vrije’ en ‘bezette’ muren bij ons in huis. Ook hier speelt het thema contrast, waar ik in mijn vorige blog over schreef, weer duidelijk een rol en zoek ik steeds naar een evenwicht tussen vol en leeg.  

Liefs,
Helga @silkandjute